Pizza chicago, znana jako deep dish pizza, to gruba, wypiekana w głębokiej formie pizza z serem mozzarella na spodzie i sosem pomidorowym na samej górze – odwrotnie niż w każdej innej pizzy na świecie. Powstała w 1943 roku w chicagowskiej Pizzeria Uno i do dziś jest wizytówką kulinarną tego miasta. Ten artykuł wyjaśnia, co naprawdę odróżnia deep dish od innych stylów, i podaje sprawdzony przepis krok po kroku.

Co to jest pizza chicago i dlaczego różni się od wszystkich innych pizz?

Pizza chicago to gruba, pieczona w wysokiej okrągłej formie pizza ze składnikami ułożonymi odwrotnie niż w jakiejkolwiek innej pizzy – ser idzie na spód, a sos pomidorowy na sam wierzch. Nazwa deep dish (ang. głębokie naczynie) odnosi się do formy do pieczenia – okrągłej, stalowej patelni o wysokich bokach, przypominającej tortownicę. Pizza chicago pieczona w takiej formie osiąga 5-7 cm wysokości, co sprawia, że z wyglądu bardziej przypomina quiche niż klasyczną włoską pizzę.

Przekrój pizzy w stylu chicagowskim ujawnia charakterystyczną warstwowość. Od dołu: maślane, grube ciasto wyłożone na bokach formy. Na nim plastry suchej mozzarelli. Następnie warstwa dodatków – kiełbasa włoska (Italian sausage), pepperoni, pieczarki lub szpinak. Na samej górze – gęsty sos pomidorowy posypany tartym parmezanem. Ta odwrócona kolejność składników nie jest kaprysem kucharza, lecz techniczną koniecznością wynikającą z długiego czasu pieczenia.

Pizza chicago to pełnoprawny posiłek, nie przekąska. Jedna pizza o średnicy 24-26 cm waży ponad kilogram i karmi 2-3 osoby. Je się ją wyłącznie siedząc, z talerzem, nożem i widelcem – próba jedzenia kawałka w ręku kończy się katastrofą, bo pizza jest zbyt ciężka i mokra. W chicagowskich pizzeriach czas oczekiwania na deep dish wynosi zwykle 30-45 minut, bo pizza piecze się na zamówienie – to nie jest danie fast food.

Deep dish vs stuffed pizza – dwa warianty, jedna legenda

Deep dish pizza i stuffed pizza to dwa odrębne warianty pizzy w stylu chicagowskim, które często są mylone. Deep dish ma jedną warstwę ciasta formującą spód i boki formy – składniki wypełniają wnętrze niczym nadzienie ciasta. Stuffed pizza dodaje drugą warstwę ciasta na wierzchu, tworząc zamknięty „placek” pokryty sosem pomidorowym.

Stuffed pizza pojawiła się w połowie lat 70. XX wieku za sprawą dwóch chicagowskich pizzerii – Nancy’s Pizza i Giordano’s Pizzeria. Ten wariant pozwala na jeszcze obfitsze nadzienie, bo podwójna warstwa ciasta utrzymuje większą ilość sera i dodatków. Wizualnie stuffed pizza wygląda jak ciasto z sosem na wierzchu, podczas gdy deep dish bardziej przypomina otwartą zapiekankę. Stuffed pizza jest też kaloryczniejsza – dodatkowa warstwa ciasta dodaje ok. 200-300 kcal do i tak już sytego dania.

Pod względem smakowym oba warianty łączy maślane ciasto i odwrócona kolejność składników. Różni je głównie proporcja ciasta do nadzienia – w stuffed pizza jest więcej ciasta, a nadzienie jest bardziej zwarte i lepiej zamknięte. W menu chicagowskich pizzerii oba warianty występują obok siebie, a wybór między nimi to kwestia osobistej preferencji.

Jak smakuje pizza chicago? Tekstura, soczystość i ciągnący się ser

Pierwszy kęs pizzy chicago to złożone doznanie sensoryczne. Ciasto ma charakter butter crust – maślane, łuszczące się, z lekko biszkoptową skórką na zewnątrz i miękkością w środku. Teksturą przypomina bardziej ciasto kruche niż klasyczne ciasto drożdżowe na pizzę. Dodanie cornmeal (mąki kukurydzianej) nadaje spodowi delikatnie chropowatą strukturę i złocisty kolor.

Ser mozzarella w pizzy chicago tworzy gęstą, ciągnącą się warstwę – przy odcinaniu kawałka ciągnie się na 15-20 cm. Sos pomidorowy na wierzchu jest gęsty, lekko słodkawy, z wyrazistym aromatem oregano i bazylii. Całość jest soczysta i intensywna w smaku – pizza chicago to jeden z najbardziej sycących rodzajów pizzy na świecie, z kalorycznością sięgającą 2100 kcal za całą sztukę.

Tekstura deep dish pizza bywa porównywana do quiche lub zapiekanki – ciasto tworzy miseczkę wypełnioną gorącym, bulgoczącym nadzieniem. Po odkrojeniu kawałka nadzienie lekko wypływa na talerz, tworząc leniwy strumień roztopionego sera i sosu. To pizza, którą je się powoli, smakując każdą warstwę osobno.

Historia pizzy chicago – jak Ike Sewell zmienił oblicze pizzy w 1943 roku

Pizza chicago powstała w 1943 roku, gdy Ike Sewell i Ric Riccardo otworzyli Pizzeria Uno przy Ohio Street i Wabash Avenue w Chicago z wizją pizzy jako pełnego, sytego posiłku. Lata 40. XX wieku to czas, gdy pizza w Ameryce była cieniutkim, prostym daniem imigranckich dzielnic – tania, szybka i lekka. Ike Sewell chciał czegoś przeciwnego: pizzy, która będzie poważnym obiadem, porównywalnym ze stekiem czy zapiekanką.

Pizzeria Uno przy skrzyżowaniu Ohio Street i Wabash Avenue w dzisiejszej dzielnicy River North serwowała pizzę głęboką, pieczoną w ciężkich, stalowych patelniach w piecach gazowych. Ciasto było grube i maślane, nadzienie obfite, a czas pieczenia wynosił ponad 20 minut – rewolucja w porównaniu z kilkuminutową pizzą neapolitańską. Pizza chicago szybko zyskała fanów wśród mieszkańców miasta, stając się elementem kulinarnej tożsamości Chicago, Illinois.

Sukces Pizzeria Uno doprowadził do otwarcia siostrzanego lokalu Pizzeria Due po drugiej stronie ulicy. W kolejnych dekadach deep dish pizza stała się symbolem Chicago tak rozpoznawalnym jak hot dog chicagowski czy Italian beef sandwich. Pierwotne piece gazowe z lat 40. ustąpiły miejsca nowoczesnym piecom elektrycznym, ale stalowe patelnie do pieczenia pozostały niezmienione od ponad 80 lat.

Wokół powstania deep dish narosły liczne legendy. Część historyków kulinarnych przypisuje autorstwo receptury nie Sewellowi, lecz szefowi kuchni Pizzeria Uno – Rudy Malnati Sr., ojcu założyciela Lou Malnati’s. Niezależnie od tego, kto był faktycznym twórcą, to Ike Sewell skutecznie wypromował deep dish pizza jako nowy styl kulinarny i uczynił z niej wizytówkę swojego lokalu.

Od Pizzeria Uno do Giordano’s – jak deep dish podbiła Stany

W połowie lat 70. XX wieku pizzeria Nancy’s Pizza i Giordano’s Pizzeria wprowadziły wariant stuffed pizza – deep dish z dodatkową warstwą ciasta na wierzchu. Ta innowacja jeszcze bardziej zwiększyła popularność chicagowskiego stylu. Lou Malnati’s, założone w 1971 roku przez syna Rudy’ego Malnatiego, stało się kolejną kultową marką, słynącą z butter crust i autorskiego przepisu na ciasto z cornmeal.

Dziś deep dish pizza jest dostępna w restauracjach w całych Stanach Zjednoczonych, ale chicagowskie oryginały – Pizzeria Uno, Lou Malnati’s, Giordano’s i Gino’s East – pozostają miejscami pielgrzymek kulinarnych. Łańcuch Uno Pizzeria & Grill posiada ponad 100 lokali w USA, choć puryści twierdzą, że autentyczny smak deep dish można poznać tylko w samym Chicago. Lou Malnati’s oferuje nawet wysyłkę mrożonych pizz deep dish na terenie całych Stanów – popularny prezent wśród chicagowczyków mieszkających w innych stanach.

Dlaczego sos jest na wierzchu? Sekret kolejności składników w pizza deep dish

W pizzy chicago sos pomidorowy ląduje na samej górze – nie pod serem – bo chroni składniki przed wysuszeniem podczas długiego pieczenia i tworzy naturalną pokrywkę zapobiegającą przypaleniu sera. To najczęściej zadawane pytanie dotyczące pizzy chicago i jednocześnie jej najważniejszy wyróżnik techniczny.

Odwrócona kolejność składników w deep dish pizza wynika z fizyki pieczenia. Pizza chicago piecze się 25-40 minut w temperaturze 220 stopni C – to ponad 15 razy dłużej niż pizza neapolitańska (60-90 sekund w 450-500 stopni C). Gdyby ser mozzarella leżał na wierzchu bez ochrony, przez tak długi czas utraciłby wilgoć, ściągnął się i przypalił do czarnej, gorzkiej skorupy. Sos pomidorowy rozwiązuje ten problem.

Kolejność warstw od dołu w pizzy chicago wygląda następująco:

1. Ciasto (butter crust) wyłożone na spodzie i bokach formy
2. Ser mozzarella sucha – krojona w plastry lub grube kawałki
3. Dodatki – kiełbasa, pepperoni, warzywa
4. Sos pomidorowy – gęsty, nieprzetworzony, nakładany łyżką
5. Parmezan – tarty, posypany na wierzch przed pieczeniem

Kluczowy jest wybór sera. Pizza chicago wymaga mozzarelli suchej (low-moisture mozzarella) – sprzedawanej w blokach lub plastrach, nie w kulkach zanurzonych w zalewie. Mozzarella sucha zawiera ok. 45% wilgotności wobec 52-60% w mozzarelli świeżej. Dzięki temu topi się równomiernie i tworzy gęstą, ciągnącą się warstwę zamiast kałuży płynu. Świeża mozzarella w kulce oddaje zbyt dużo wody podczas pieczenia, rozmiękczając ciasto i rozcieńczając sos.

Sos pomidorowy pełni funkcję pokrywy termoizolacyjnej – zatrzymuje wilgoć wewnątrz pizzy i chroni ser przed bezpośrednim działaniem ciepła z góry. Dodatkowy efekt: sos lekko karmelizuje na powierzchni podczas pieczenia, zyskując głębszy, słodko-kwaśny smak. Po 25-30 minutach w piekarniku ser pod sosem jest idealnie roztopiony i ciągliwy, a warstwa sosu pokrywa pizzę jak czerwona, aromatyczna glazura.

Ten sam mechanizm tłumaczy, dlaczego pizza chicago nie może być pieczona w temperaturze wyższej niż 220-230 stopni C. Zbyt wysoka temperatura karmelizuje sos zbyt szybko, nie dając wnętrzu pizzy czasu na dogrzanie. Zbyt niska (poniżej 175 stopni C) wydłuża pieczenie powyżej 40 minut i powoduje, że ciasto nasiąka wilgocią z sera.

Przepis na pizzę chicago krok po kroku – domowa deep dish pizza

Domowa pizza chicago wymaga ok. 2 godzin przygotowania, tortownicy lub głębokiej formy, suchej mozzarelli i sosu pomidorowego nakładanego na samym końcu – przed pieczeniem w 220 stopni C przez 25-30 minut. Poziom trudności: średni. Przepis daje jedną pizzę o średnicy 24-26 cm na 2-3 osoby, o kaloryczności ok. 2100 kcal.

Potrzebne narzędzia: tortownica lub głęboka stalowa forma (deep dish pan) o średnicy 24-26 cm, miska do wyrastania ciasta, waga kuchenna, blender (do sosu). W chicagowskich pizzeriach używa się ciężkich, stalowych patelni o grubych ściankach – w domu tortownica o rozłącznym dnie to najlepsza alternatywa.

Cały proces dzieli się na 4 etapy: przygotowanie ciasta, wyrastanie (45-60 minut), układanie warstw i pieczenie. Sos przygotowuje się osobno i dodaje na samym końcu, bezpośrednio przed pieczeniem.

Składniki na ciasto (cornmeal, masło, mąka)

Składnik	Ilość	Uwagi
Mąka pszenna	180 g (typ 500)	Zwykła, uniwersalna
Woda	90 ml (~40 stopni C)	Ciepła, nie gorąca
Olej kukurydziany	30 ml (2 łyżki)	Lub inny olej roślinny
Drożdże	8 g świeże / 3 g suche	Rozpuścić w wodzie
Cornmeal	1-2 łyżki (opcjonalnie)	Dla autentycznej tekstury
Masło	2 łyżki	Do natłuszczenia formy
Mozzarella sucha	300 g	W blokach, NIE świeża w kulce
Pomidory pelati	3/4 puszki (ok. 300 g)	Najlepsza jakość
Oregano	1 łyżeczka	Suszone
Bazylia	1 łyżeczka	Suszona
Cebula	15 g	Drobno pokrojona
Czosnek	1 ząbek	Przeciśnięty
Parmezan	15 g	Tarty

Dodatki do wyboru: pepperoni, kiełbasa włoska (Italian sausage), pieczarki, szpinak, papryka, oliwki.

Przygotowanie ciasta: rozpuścić drożdże w ciepłej wodzie (40 stopni C). Dodać mąkę, olej kukurydziany i opcjonalnie cornmeal (mąka kukurydziana). Wyrobić ciasto – nie za długo, max 5 minut. Ciasto powinno być lekko nierówne w teksturze, nie gładkie jak u pizzy neapolitańskiej. Nadmierne zagniatanie aktywuje gluten, co daje gumowatą konsystencję zamiast pożądanej biszkoptowej lekkości. Przykryć ściereczką i odstawić na 45-60 minut do wyrośnięcia w ciepłym miejscu.

Aby uzyskać autentyczny butter crust, warto dodać 1 łyżkę masła bezpośrednio do ciasta – roztopionego, lecz nie gorącego. Masło w połączeniu z cornmeal tworzy charakterystyczną, łuszczącą się skórkę, odróżniającą deep dish od zwykłego ciasta drożdżowego. Ta technika – laminowanie ciasta masłem – jest bliższa ciastom francuskim niż włoskiej tradycji pizzy.

Ważne: NIE używaj mozzarelli świeżej w kulce – zawiera za dużo wody i zniszczy strukturę pizzy. Mozzarella sucha (low-moisture) jest dostępna w większości polskich supermarketów w blokach lub plastrach.

Sos pomidorowy na wierzch – jak go przygotować

Sos pomidorowy w pizzy chicago jest surowy – nie gotuje się go wcześniej na patelni, bo piecze się razem z pizzą przez 25-30 minut w piekarniku. Do blendera wrzucić pomidory pelati (3/4 puszki, ok. 300 g), pokrojoną cebulę (15 g), przeciśnięty czosnek (1 ząbek), oregano i bazylię (po 1 łyżeczce).

Blendować krótko – 3-5 sekund, nie dłużej. Sos ma być gruby, z widocznymi kawałkami pomidorów, nie gładki krem. Zbyt długie miksowanie rozbija strukturę komórkową pomidorów i daje wodnisty sos, który rozmiękcza ciasto. Konsystencja docelowa: gęsty, nakładalny łyżką, z wyraźnymi kawałkami.

Jakość pomidorów ma kluczowe znaczenie dla smaku pizzy chicago. Pomidory pelati (całe, obrane, w puszce) typu San Marzano lub ich odpowiedniki dają najlepszy efekt – są mięsiste, słodkie i mało wodniste. Najtańsze pomidory krojone z marketu często są zbyt rzadkie i kwaśne, co daje agresywny, nieprzyjemny smak sosu. Różnica w cenie to ok. 3-5 zł za puszkę, ale różnica w smaku jest ogromna.

Sos nakładamy na pizzę zawsze na samym końcu – po ułożeniu sera i dodatków, bezpośrednio przed włożeniem do piekarnika. Nigdy nie gotuj sosu wcześniej na patelni – straci świeżość i stanie się zbyt gęsty.

Pieczenie – temperatura, czas, forma i najczęstsze błędy

Formę (tortownicę lub stalową patelnię deep dish) nasmarować oliwą z oliwek – tylko spód, nie boki. Oliwa na spodzie zapobiega przywieraniu i nadaje ciastu chrupiącą bazę. Rozłożyć wyrośnięte ciasto, wyciągając je palcami na boki formy na wysokość ok. 2 cm. Boki ciasta powinny być cieńsze niż spód – spód to fundament, boki to ścianka utrzymująca nadzienie.

Układanie warstw (kolejność jest kluczowa):

1. Na ciasto położyć plastry suchej mozzarelli (300 g) – pokryć cały spód
2. Dodać wybrane dodatki (pepperoni, kiełbasa, pieczarki) – równomiernie rozłożyć
3. Na wierzch nałożyć sos pomidorowy – rozprowadzić łyżką
4. Posypać tartym parmezanem (15 g)

Piec w 220 stopni C, grzanie góra-dół, na najniższej półce piekarnika. NIE używaj termoobiegu – suszy ciasto i ser nierównomiernie. NIE używaj grilla. Czas pieczenia: 25-30 minut. Od 20. minuty kontroluj wizualnie – ciasto powinno być złociste, sos lekko bulgoczący, a brzegi ciasta odchodzące od formy.

Po wyjęciu z piekarnika odczekaj 3-5 minut przed wyjęciem z formy – pizza potrzebuje chwili, by nadzienie się ustabilizowało. Posypać dodatkowym parmezanem. Pizza chicago je się nożem i widelcem – jest zbyt ciężka i mokra, by trzymać kawałek w ręku.

Najczęstsze błędy przy pieczeniu pizzy chicago:

• Za długie zagniatanie ciasta – ciasto traci biszkoptową teksturę i staje się gumowate (max 5 minut wyrabiania)
• Użycie świeżej mozzarelli w kulce – oddaje za dużo wody, rozmiękczając spód i rozcieńczając sos
• Sos nakładany pod ser – odwraca sens deep dish i powoduje mokry, niedopieczony spód
• Termoobieg – wysusza pizzę nierównomiernie, tworząc suche i mokre strefy
• Za krótkie wyrastanie ciasta – poniżej 45 minut ciasto nie osiąga odpowiedniej struktury i jest zbite
• Zbyt cienki spód – nie utrzyma ciężaru nadzienia i sera, pizza rozpadnie się przy krojeniu

Pizza chicago a inne style – porównanie z pizzą nowojorską, neapolitańską i sycylijską

Pizza chicago to antyteza pizzy nowojorskiej – tam ciasto cienkie i foldowalne, tu grube i maślane; pizzę chicago je się nożem i widelcem, nowojorską – złożoną w pół, w biegu. Te cztery główne style pizzy różnią się praktycznie w każdym aspekcie, od ciasta po sposób serwowania.

Cecha	Chicago deep dish	Nowojorska	Neapolitańska	Sycylijska
Grubość ciasta	Grube, maślane (butter crust)	Cienkie, chrupiące	Cienkie, miękkie w środku	Grube, prostokątne
Kolejność składników	Ser – dodatki – sos	Sos – ser – dodatki	Sos – ser – dodatki	Sos – ser – dodatki
Czas pieczenia	25-40 min / 220 stopni C	8-12 min / 260-290 stopni C	60-90 sek / 450-500 stopni C	20-25 min / 220 stopni C
Forma	Okrągła głęboka patelnia	Płaska blacha	Piec opalany drewnem	Prostokątna blacha
Sposób jedzenia	Nóż i widelec	Złożona w pół, w ręku	W ręku	W kawałkach, w ręku
Pochodzenie	Chicago, USA (1943)	Nowy Jork, USA (lata 50.)	Neapol, Włochy (XVIII w.)	Sycylia, Włochy
Kaloryczność / kawałek	Ok. 525 kcal	Ok. 300 kcal	Ok. 200-250 kcal	Ok. 280 kcal

Pizza chicago jest jedynym stylem, w którym sos pomidorowy znajduje się na wierzchu – we wszystkich pozostałych sos leży pod serem. To wynika z czasu pieczenia: 25-40 minut w deep dish vs 60-90 sekund w pizzy neapolitańskiej. Krótki czas pieczenia neapolitańskiej pozwala na tradycyjną kolejność, bo ser nie zdąży się przypalić.

Pizza nowojorska, często nazywana thin crust, to wielkie, trójkątne kawałki składane w pół i jedzone w biegu. Jej ciasto jest cienkie, ale elastyczne – dlatego można je zginać. Deep dish pizza jest zbyt gruba i ciężka na takie traktowanie. Kulturowo pizza nowojorska i chicagowska rywalizują od dekad – nowojorczycy żartują, że deep dish to „zapiekanka w formie do ciasta”, a chicagowczycy odpowiadają, że thin crust to „ser na kartonie”.

Pizza neapolitańska, chroniona certyfikatem AVPN (Associazione Verace Pizza Napoletana), piecze się w piecu opalanym drewnem w temperaturze 450-500 stopni C – blisko 2,5 razy wyższej niż deep dish. Ciasto jest cienkie, miękkie w środku i spalone w charakterystyczne czarne pęcherzyki (leopard spots) na brzegach. Pizza sycylijska (sfincione) jest gruba jak chicagowska, ale prostokątna, krojona na kwadraty i z tradycyjną kolejnością składników.

Debata „czy pizza chicago to prawdziwa pizza” trwa od lat. Włoscy purzyści i nowojorczycy uważają, że deep dish to zapiekanka, nie pizza. Chicagowczycy kontrargumentują, że pizza to pojęcie szersze niż włoska tradycja – a deep dish jest w pełni amerykańską innowacją, jak hamburger czy barbecue. Niezależnie od stanowiska, pizza chicago pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych dań kuchni amerykańskiej na świecie.

Pizza chicago w Polsce – gdzie zjeść deep dish i jak ją zabrać na wynos

Pizza chicago pojawiła się w Polsce w 2016 roku za sprawą restauracji Big Adriano w Warszawie i wciąż jest rzadkością – zaledwie kilka lokali w całym kraju oferuje autentyczną deep dish pizza. Big Adriano na warszawskiej Pradze jako pierwszy w Polsce wprowadził do menu pizzę w stylu chicagowskim, wzbudzając zainteresowanie foodblogerów i mediów kulinarnych. Cena za deep dish w polskich restauracjach wynosi zwykle 35-65 zł za sztukę, co odpowiada 15-30 dolarów w chicagowskich oryginałach.

W 2018 roku pizzeria Monkey Business w Krakowie dołączyła do grona serwujących deep dish, budując wokół niej kultowe menu z kilkoma wariantami nadzienia. Sporadycznie pizza chicago pojawia się także w Białymstoku i Gdańsku, ale regularność oferty bywa różna – wiele lokali testuje deep dish jako pozycję sezonową, nie stały element karty. Poza tymi kilkoma miastami jedyną opcją pozostaje domowy przepis.

Pizza chicago ma naturalną przewagę jako danie na wynos i dowóz. Dzięki grubemu ciastu i warstwie sosu na wierzchu utrzymuje ciepło znacznie dłużej niż thin crust – nawet po 30-40 minutach transportu zachowuje odpowiednią temperaturę. Co więcej, deep dish smakuje dobrze również na zimno – gęste ciasto i ser nie tracą smaku po ostygnięciu, co czyni ją idealnym daniem na następny dzień.

Aby odgrzać pizzę chicago w domu, najlepszą metodą jest patelnia z pokrywą. Rozgrzać patelnię na średnim ogniu, położyć kawałek pizzy, przykryć pokrywą i grzać 5-7 minut. Pokrywa tworzy efekt mini-piekarnika, rozgrzewając ser od góry, a patelnia przywraca chrupkość spodowi. Mikrofalówka to najgorszy wybór – rozmiękacza ciasto i zamienia je w gumowatą masę. Alternatywnie można użyć piekarnika nagrzanego do 180 stopni C na 8-10 minut.

FAQ – najczęstsze pytania o pizzę chicago

Dlaczego pizza z Chicago jest sławna?

Pizza chicago jest sławna, bo jako jedyna na świecie odwróciła tradycyjną kolejność składników – ser leży pod sosem, nie nad nim. Ten unikalny styl powstał w 1943 roku w Pizzeria Uno i stał się kulinarnym symbolem miasta, rywalizującym z nowojorską thin crust o miano najlepszej amerykańskiej pizzy. Deep dish pizza to jeden z powodów, dla których turyści odwiedzają Chicago.

Jaka jest oficjalna pizza Chicago?

Oficjalna pizza Chicago to deep dish pizza – gruba, pieczona w głębokiej formie, z maślanym ciastem (butter crust), warstwą sera mozzarella i sosem pomidorowym na wierzchu. Mimo że Chicago oferuje też thin crust (tzw. tavern-style pizza krojoną w kwadraty), to właśnie deep dish jest rozpoznawalna na całym świecie jako symbol kulinarny tego miasta.

Jaka pizza jest najpopularniejsza w Chicago?

Wśród mieszkańców Chicago najpopularniejsza jest tavern-style pizza – cienka, chrupiąca, krojona w kwadraty zamiast trójkątów. Deep dish pizza jest częściej zamawiana przez turystów. Lokalne sondaże wskazują, że chicagowczycy na co dzień jedzą thin crust, a deep dish rezerwują na specjalne okazje i wizyty gości z innych stanów.

Czym różni się deep dish od stuffed pizza?

Deep dish ma jedną warstwę ciasta (spód i boki), a stuffed pizza ma dwie warstwy – dodatkowe ciasto na wierzchu pokryte sosem pomidorowym. Stuffed pizza powstała w połowie lat 70. w Nancy’s Pizza i Giordano’s, jest jeszcze bardziej obfita i kaloryczna niż klasyczna deep dish. Obie odmiany pizzy chicago mają odwróconą kolejność składników.

Ile kalorii ma pizza chicago?

Jedna pizza chicago o średnicy 24-26 cm zawiera ok. 2100 kcal, co odpowiada dziennemu zapotrzebowaniu kalorycznemu dorosłej kobiety. Pojedynczy kawałek (1/4 pizzy) to ok. 525 kcal. Dla porównania, kawałek pizzy neapolitańskiej margherita to ok. 200-250 kcal, a kawałek nowojorskiej ok. 300 kcal.

Czy pizza chicago nadaje się do dowiezienia?

Pizza chicago to jeden z najlepszych stylów pizzy do transportu – grube ciasto i warstwa sosu na wierzchu utrzymują ciepło nawet przez 30-40 minut dowozu. Deep dish smakuje dobrze również na zimno. Do odgrzania najlepsza jest patelnia z pokrywą (5-7 minut na średnim ogniu), nie mikrofalówka.

Dlaczego sos jest na wierzchu w pizzy chicago?

Sos pomidorowy na wierzchu chroni ser przed przypaleniem podczas 25-40 minut pieczenia. W pizzy neapolitańskiej pieczenie trwa 60-90 sekund, więc ser nie zdąży się przypalić. W deep dish pizza bez ochrony sosu mozzarella utraciłaby wilgoć i zamieniłaby się w suchą, gorzką skorupę. Sos pełni funkcję pokrywy termoizolacyjnej.

Co to jest cornmeal i czy muszę go używać?

Cornmeal to grubo mielona mąka kukurydziana, która w pizzy chicago nadaje ciastu złocisty kolor i lekko chropowatą, chrupiącą teksturę. Dodanie 1-2 łyżek cornmeal do ciasta przybliża smak do autentycznej deep dish, ale nie jest obowiązkowe – pizza wyjdzie poprawna również bez niego. Cornmeal jest dostępny w sklepach ze zdrową żywnością i w większych supermarketach.

Jaka jest najdroższa pizza na świecie?

Najdroższa pizza na świecie to Louis XIII z Salerno we Włoszech, wyceniana na ok. 8300 euro (ok. 37 000 zł). Przygotowywana jest z krewetek z Norwegii, kawioru, langusty i trzech rodzajów sera. Pizza chicago nie należy do najdroższych – w chicagowskich pizzeriach deep dish kosztuje 15-30 dolarów za sztukę, a w Polsce 35-65 zł.